Donderdag, 19 mei 2011 (Aankomstdag)
Wie naar het Jahrestreffen 2011 wilde, moest naar het Odenwald. In het Stettbachtal, een smal en dicht bebost  dal vlak bij Seeheim-Jugenheim, lag het rustig gelegen hotel Brandhof waar we de komende dagen te gast zouden zijn.
Zoals in de loop van de jaarbijeenkomst zou blijken, hadden we met dit hotel echt geboft! Niet alleen vanwege zijn prachtige ligging en de mooie tuin, maar ook door de moderne wintertuin die tevens als eetzaal voor onze groep fungeerde. Bovendien had de keuken een hele goede naam tot in de verre omtrek, maar daarover later meer. Van het begin af aan voelde iedereen er zich thuis, niet in de laatste plaats door het vriendelijke en dienstbare personeel.

In de loop van de namiddag druppelden de deelnemers en iedereen was blij elkaar weer te zien. Er was veel te vertellen en dat was aan het geluidsniveau wel te merken. Zelfs tijdens het voortreffelijke avondeten werd er volop gepraat en gelachen.
In tegenstelling tot de jaarbijeenkomsten in de voorafgaande jaren was er dit keer géén buffet. In hotel Brandhof werd een 3-gangenmenu geserveerd waarvan het hoofdgerecht gekozen mocht worden uit vijf verschillende voorstellen: regionale specialiteiten, vegetarisch, vlees- en vis. Vooral de forellen uit eigen kweek vonden gretig aftrek en eerlijk gezegd, ze waren ook voortreffelijk klaargemaakt!
Na het eten gingen de filatelisten naar de ons ter beschikking staande zaal voor het traditionele "Tausch und Plausch" terwijl de anderen in groepjes verspreid over wintertuin en bar de problemen van de wereld bespraken onder het genot van een aangepast drankje.....

Vrijdag, 20 mei 2011 (Dag van de wetenschap)
Na het ontbijt (ook daarover zou ik enthousiast kunnen vertellen maar aangezien ik het vermoeden heb om van het lezen van voedzame teksten aan te komen, hou ik dat maar liever voor me) gingen we overeenkomstig de wens van onze voorzitter iets doen aan onze algemene ontwikkeling: een bezoek aan de Grube Messel.
De bedoeling was om met onze eigen auto's in kolonne naar Messel te rijden, maar helaas had niemand met Darmstadt gerekend! Door het werkverkeer was van de kolonne binnen de kortste keren niets meer over, maar ondanks ontbrekende bewegwijzering wist iedere chauffeur met duifachtig orienteringsvermogen de Grube Messel te bereiken. Nadat de eerste was binnengekomen, waren we binnen een kwartiertje compleet. Praktijk is, als alles gaat zoals het hoort en niemand weet waarom.....
De Grube Messel is met een doorsnede van ca. 800 m, een betrekkelijk klein dagbouwgebied; niet echt indrukwekkend in vergelijking met de bruinkooldagbouw. Hier werd oliehoudende lei gewonnen die gebruikt werd voor de produktie van ruwe olie. Naast deze olie echter, werd nog wat anders gevonden: in het bitumineuze gesteente bevonden zich uitstekend bewaard gebleven fossielen van zoogdieren, vogels, reptielen, vissen, insecten en planten. Vooral door de gevonden oerpaardjes werd de "Grube" wereldberoemd, reden waarom ze in 1995 tot UNESCO-Wereldnatuurerfgoed werd verklaard. Het volstrekt onbegrijpelijke plan van enkele regionale politici om van de Grube Messel een regionale vuilnisbelt te maken werd daarmee gelukkig verijdeld. De door het bezoekerscentrum ter beschikking gestelde geologe leidde ons vervolgens langs de tentoongestelde stukken en gaf op competente en charmante wijze tekst en uitleg. Hoogtepunten waren wel de schatkamer met een deel van de gevonden originele fossielen en een virtuele reis door het boorgat naar het verleden van de groeve, waarbij de ogenschijnlijke draaibeweging menigeen verglegen maakte.
Na een korte pauze op het terras van het bezoekerscentrum gingen we met onze gids naar de groeve werd de tot nu toe opgedane theoretische kennis aangevuld met praktijkgegevens. Daarbij kreeg ik de indruk dat deze of gene graag wat minder toezicht had gehad om zelf eens op zoek te kunnen gaan..... Een treintje op wielen bracht ons vervolgens naar het plaatselijke museum, waar de museumdirecteur ons van verdere wetenswaardigheden op de hoogte bracht.
Na terugkeer in het Stettbachtal was er nog even gelegenheid voor een "terugkeer-biertje" of gewoon even uitrusten in de tuin onder een stralende zon, alvorens we aan ons tweede programmapunt van de dag begonnen. Wanneer zijn filatelistische bijzonderheden in een tentoonstellingscollectie zelfverklarend en kunnen dus zonder aanvullende tekst getoond worden en bij welke bijzonderheden is een verklarende tekst absoluut noodzakelijk? Met een veelvoud aan voorbeelden toonde Damian Läge aan wat gebruikelijk is onder verzamelaars en wat zijn eigen mening daarover is. Het boeiende thema lokte de nodige discussie uit en menige oude rot (dat hebben we toch altijd zo gedaan) moest zijn mening bijstellen. De tijd vloog om en we moesten het onderwerp voortijdig afbreken en ter afronding opschuiven naar de volgende dag. Want we werden geroepen voor het avondeten (ja, ja, en ook deze keer weer voortreffelijk!).
Hierna volgde wat altijd volgt: "Tausch und Plausch"tot in de kleine uurtjes.

Zaterdag, 21 mei 2011 (Dag van de ornithologie)
De vogelexcursie ging dit jaar naar een natuurgebied bij Waghäusel. Kenmerkend voor dit gebied zijn de  open wateren met rietkragen, modderige gebieden, natte weiden en moerassen. Als gepassioneerde watervogelliefhebber had ik hoge verwachtingen en het begon eigenlijk al direct heel goed. Op weg naar het eerste water passeerden we de ene zingende nachtegaal na de andere. Niet dat ze te zien waren, hoogstens als een schim, maar hun zang was prachtig en begeleidde ons tot het terrein wat opener werd. De grootte van het gebied bracht met zich mee, dat ieder voor zichzelf moest uitmaken welk deel hij wilde bekijken, en dus splitste de groep zich op en verspreidde zich over het terrein. Kennelijk had ik niet de goede keus gemaakt, want ik was steeds daar warr niets te zien was! Een beetje afgunstig hoorde ik de anderen van hun waarnemingen vertellen, van Blauwborst tot Purperreiger. Uiteindelijk was ik toch wel tevreden omdat ik van heel dichtbij Indische ganzen, Krooneenden en Krakeenden had kunnen bekijken; en een jagende Bruine Kiekendief zie je ook niet elke dag.....
Tegen 15:00 uur moesten we terug in het Hotel zijn voor de Algemene  Ledenvergadering. Enkele belangrijke maar ook moeilijke beslissingen moesten genomen worden, onder meer betrekking hebbend op de toekomst van onze Motiefgroep. Voordat we daarmee begonnen werd éérst Gitta Großkopf in het zonnetje gezet: vanwege haar jarenlange verdiensten op filatelistisch gebied kreeg ze door Damian Läge de bronzen erespeld van de BDPh uitgereikt.
De Ledenvergadering verliep volgens veler verrassing sneller dan verwacht en dus hadden we genoeg tijd voor een kleine, door Kristina Rascher geïnitieerde en georganiseerde veiling. Filatelistische stukken, maar ook porcelein, boeken en shirts met ornithologische motieven stonden op de veilinglijst. Het bleek vooral interessant om de veilingmeester wat meer in de gaten te houden. Met psychologisch goed doordachte, soms echter ook met onmogelijke verkoopargumenten, probeerde Damian Läge de loten aan de man/vrouw te brengen. Met zijn uitgekiende strategieën, waar een marktkoopman jalours op zou zijn geweest, behaalde hij succes na succes. Bijna 100 % van de loten werd verkocht, iets wat de professionals hem maar eens na moeten doen! Groot plezier bij alle deelnemers, iets wat we voor komende jaarbijeenkomsten moeten onthouden.....
Daarna volgde het tweede deel van de filatelistische sessie van vrijdag. Deze werd, net als de voorgaande dag, tot een interessante uitwisseling van gedachen en ideeën. Uiteindelijk moesten we toch nog haast maken want het was tijd voor het avondeten.
"Rond om de Asperges" was het thema van het menu, maar voordat we hiermee konden beginnen, had ik nog een mooie opgave. Als mijn eerste officiele ambtshandeling had ik de eer om Harald Friemann namens de leden tot Erevoorzitter en Erelid van de Motivgruppe Ornithologie e. V. te benoemen. Sedert de oprichting in 1974 is hij voorzitter geweest en samen met de leden heeft hij er een algemeen erkende, succesvolle en gewaardeerde vereniging van gemaakt. Het zal moeilijk worden voor zijn opvolger om dat te evenaren.....
Voor zijn vrouw Heide was er een bloemetje; tijdens al deze jaren toonde ze begrip en was ze tolerant voor een hobby, die vaak zeer dominant op de voorgrond trad.
Net als de voorgaande avonden werden na het eten de kisten en dozen tevoorschijn gehaald en kon men volwassen mensen gadeslaan, die vol overgave filatelistisch materiaal doorzochten en met een blij gezicht een gevonden stempel in zekerheid brachten.
Het werd dus weer een fantastische avond.....

Zondag, 22 mei 2011 (Vertrekdag)
Slechts enkele leden bleven na het ontbijt nog in het Stettbachtal, om nog deze of gene bezienswaardigheid te bezoeken. Bijna iedereen pakte echter zijn koffers en nam afscheid. Het lawaai was weer niet van de lucht, maar toch niet helemaal zo luidruchtig als op donderdag en er klonk toch een weemoedige ondertoon in door. Een mooie periode met interessante mensen was voorbij.....